Dag 4: Mt. Somers naar Geraldine - 50 kilometer

Ook dit is een heerlijke dag. Bewolkt, dus geen felle zon, en grote delen bijna onmerkbaar omlaag. We merken of we omhoog of omlaag gaan door het verzet dat we draaien en de snelheid die we halen. 'Bergop' is dat zo rond de 15 km/uur, bergaf 23 km/uur. Maar als je voor je kijkt zie je gewoon een vlakke weg.

Zoals eerder genoemd zijn de wegen hier recht, één stuk is ongeveer 20 km zonder bocht, en dat vinden automobilisten een excuus om lekker hard te gaan. Gelukkig zijn we wel wat gewend van de wandeltocht en gaan de meeste auto's in een grote bocht om ons heen.

Het landschap is na 4 dagen nog steeds weiland, koeien, schapen en rechte lijnen. Er staan wel redelijk wat bomenrijen, zodat de wind gebroken wordt, en ook de horizon niet altijd te zien is. In de verte (als de wolken het toelaten) zien we nog altijd de Alpen. We hebben er na de kloof van de tweede dag wel wat schrik van, maar ja, klimmen is niet te vermijden. Morgen en overmorgen (naar Fairlie en Lake Tekapo) worden wat dat betreft echte testen.

Dag 3: Methven naar Mt. Somers - 30 kilometer

Een heerlijk ritje. Het miezert weliswaar af en toe, maar niet dat we er door en door nat van worden. En eigenlijk is dit wel aangenamer dan een zon die op je kop brand. De wegen lopen soepel, er zijn bijna geen geen heuvels, en de kinderen hebben de smaak al weer helemaal te pakken. We doen het in 1,5 uur, zonder te stoppen. Mt. Somers is een plekje om verlieft op te worden. Er is niets, behalve een prachtige general store, die van binnen misschien nog ouderwetser aandoet dan van buiten. Er zijn verder wat koeien in de wei, en een oud kolenwaggonetje om het geheel een historisch karakter te geven.

Dag 2: Glentunnel naar Methven - 45 km

Een Zware dag, maar... met Bauke gaat het beter in de fietskar. En dat terwijl we lang onderweg zijn. Lang, omdat de wind direct van de berg ons in het gezicht blaast, en met flinke kracht. Lang, omdat we een kloof doormoeten, en.... eh.... er gewoon niet uit komen. De weg is te steil, de fietsen te zwaar, onze conditie nog niet goed genoeg. Lang, omdat een spin (waarmee je bagage vastzet) in Richards achterwiel terecht komt waardoor een reparatie nodig is. lang, omdat Richard ook nog een lekke band krijgt.

T ot zover het slechte nieuws. Het goed nieuws is dat vlak nadat we zijn afgestapt en onze fietsen de kloof uit proberen te duwen, we geholpen worden door een nederlands en duits meisje die onze bagage en de kinderen een kilometer meenemen, zodat wij iets lichter kunnen klimmen. Gelukkig krijg ik de spin uit mijn achterwiel, zonder beschadigingen aan spaken (zoals het er nu uitziet). De lekke band kan verwisseld worden en de laatste 11 km gaan we kaarsrecht bergaf en met wind in de rug met 30 km/uur op Methven af. We arriveren om half vijf op een bijna lege camping (het zou zo druk zijn gedurende kerst en oudjaar). Gelukkig hebben we morgen een rustdag.

Dag 1: Christchurch naar Glentunnel - 62 km

De tocht begint goed, behalve dat Jelmer en Bauke het statieportret bij aanvang niet zo zien zitten (Jelmer met z'n rug naar de camera, en Bauke lekker huilend). De eerste dag is meteen de langste, maar zeker niet de zwaarste. Vooral omdat we de wind in de rug hebben.

De wegen zijn lang, recht en het landschap lijkt vlak. Lijkt vlak, want in werkelijkheid klimmen we ruim 200 meter gedurende de dag. In de verte zien we de Alpen, hoog, kaal en op sommige plekken nog besneeuwd. Het weer is OK, wat ons bijna zorgelijk verbaasd, na de regenzomer van 8 jaar geleden. De zon brand genadeloos.

Aan het einde van de dag beginnen we het klimmen pas echt te voelen. De wind komt nu ook van opzij. Onze snelheid loopt terug tot onder de 15 km/uur. Maar we zijn er, hebben een schaduwrijke plek op de camping, en een winkel is vlakbij.

Alhoewel de bepakking zwaar is, viel de eerste tocht mee. Dichtbij Christchurch was er nog veel verkeer, maar hoe verder weg we komen, hoe rustiger het wordt. Pauze houden we op het gras naast de weg, De wegen zijn redelijk breed 9genoeg ruimte voor auto's en vrachtwagens om ons te passeren, en het asfalt varieert van zeer lekker rijdend glad spul, tot een wat lastiger rullere variant.

Bauke moet nog een beetje wennen in de fietskar (eufemisme voor: huilt regelmatig en  heeft het niet naar z'n zin). Jelmer is helemaal happy. Voordeel is dat Bauke 's avonds direct gaat slapen (en dat was tijdens onze testfietsvakantie in Nederland weer anders)

We zijn er!

Op woendagavond werd het nog even spannend met de sneeuw die voorspeld werd, en de chaos die het op zou leveren, maar alles viel mee. Alles? Nou, niet het gewicht van de tassen. Het zijn er uiteindelijk 3 geworden (plus wat klein grut), en de zwaarste weegt ruim 25 kilo. Dat is nog niet zo'n probleem, maar het gewicht in die tassen is verdeeld over een aantal fietstassen en wat los spul. Als je zo'n tas tilt gaat alles schuiven en bewegen. We waren blij toen we op het station waren, ook al is dit maar een paar honderd meter.

De vluchten gingen heel soepel en de jongens hebben zich fantastisch gedragen. Ze werden door de Singapore girls natuurlijk wel volgestopt met snoep, snoep en nog eens snoep, maar als je na zeven keer dezelfde aflevering van Dora nog steeds lief en stil zit te kijken, verdien je respect. Ook Erica is goed door de reis gekomen. Moest ze acht jaar geleden nog drie dagen op bed, nu liep ze vrolijk het vliegveld af, en is na 1 nacht al weer zover om Christchurch in te gaan (wat we nu dus aan het doen zijn).

Nog een verrassing: we kwamen met lekker zonnig weer, goed temperatuurtje, en vandaag is het alleen maar beter geworden. Bizar om met sneeuw en vorst weg te gaan, en nu lekker in korte broek rond te lopen. Gelukkig verwachten ze voor vanmiddag wel een omslag die gepaard zou moeten gaan met storm en hagel.

Vanochtend hebben we een ritje gemaakt met een historische tram, en zijn we met een kabelbaan een dichtbij gelegen heuvel opgeweest. Vanaf 500 meter hoogte konden we de stad, de zee, en de 70 kilometer verderop gelegen Alpen zien. Donderdag fietsen we onze eerste dag tot vlakbij de voet van die bergen. Vanmiddag gaan we verder met boodschappen doen (wat zwemkleren voor de jongens, zonnenbrand, anti-mug etc.). Maandag nog een relaxte dag, en dinsdag onze fietsen ophalen.

De fietstocht

Duur: 7 weken
Afstand: ongeveer 1100 kilometer
Dagafstanden: van 20 tot 60 kilometer (het moet voor iedereen leuk blijven)


Canterbury plains (24-12 t/m 29-12, 4 fietsdagen)

De fietstocht begint op het platte land van het Zuider eiland, ook wel de graanschuur van Nieuw Zeeland genoemd. De Canterbury plains worden gekenmerkt door kilometers lange kaarsrechte wegen door boerenland. Saai? We gaan het zien. Als het goed is hebben we in de verte uitzicht op de Zuidelijke Alpen, waardoor het niet helemaal is als fietsen door de Flevopolder. De eerste dag is meteen één van de langste met 60 kilometer. We stijgen ook 200 meter, maar omdat het zeer gelijkmatig over de dag verspreid is, moeten we er volgens de boekjes niets van merken. De andere 3 fietsdagen door deze streek gebruiken we om zuidelijker, en weer dichter bij de kust te komen. Een korte, stijle venijnige klim uit een kloof op de tweede dag is het enige echte obstakel wat ons te wachten staat. Maar ja, we beginnen net, dus het zal zwaar genoeg zijn. Ook al omdat de wind hier altijd tegen schijnt te waaien

McKenzie country (30-12 t/m 06-01, 4 fietsdagen)

In Geraldine maken we ons op om naar echt hoger gelegen gebieden te trekken. McKenzie Country is een verlaten en dor gebied van tussen de 600 en 800 meter hoogte dat vroeger als zeer onherbergzaam werd beschouwd. De tweede dag rijden we een groot deel van de route langs een breed kanaal dat hier gegraven is vanwege een elektriciteitscentrale. De derde dag komen we langs het Lake Pukaki, waarvandaan we met mooi weer Mount Cook (de hoogste berg van Nieuw Zeeland) kunnen zien liggen. We zullen tijdens onze rustdagen in Twizzel het Mount Cook national park ook gaan bezoeken.

De alpen (07-01 t/m 16-01, 5 fietsdagen)

Alhoewel we de hele reis de alpen al hebben zien liggen, en in McKenzie country al het voorportaal betreden hebben, gaan we nu echt beginnen met klimmen. De eerste col is Lewis pass, van bijna 1000 meter hoogte. Op de top van deze pas zullen we voor de enige keer deze reis wild moeten gaan kamperen. De volgende halte is te ver om in 1 dag te doen. Ik ben benieuw of er genoeg vlakke grond voor onze (vinden wij) megatent te vinden is. Na een overnachting in een cottage, en een aantal dagen in Wanaka (waar we de rustdagen gebruiken om een mooie wandeling te maken, daar waar we 8 jaar geleden ook al geweest zijn), gaan we op voor de tweede berg. Deze doen we in 2 stappen. Het eerste rustige deel sluiten we af met een hotelovernachting. Het tweede deel wordt waarschijnlijk het meest lastige stukje van de hele reis: klimmen tot bijna 1100 meter met stijgingspercentages tot 9, 10 procent (en niet vergeten dat we beiden 4 fietstassen, elk een deel van de tent en beide een fietskar + kind + verdere bagage omhoog zeulen).

Naar het zuiden (17-01 t/m 24-01, 6 fietsdagen)

‘Naar het zuiden’ klinkt als een overgangsperiode, en alhoewel het ook zo is, verheug ik me enorm op deze dagen. We gaan namelijk van de toeristische Alpen route af en komen weer in kleine plaatsjes en heuvelachtige streken waar we waarschijnlijk veel rustige, relaxte, vriendelijke mensen zullen ontmoeten. En mensen die ons vol ongeloof zullen vragen ‘but WHY do you want to go to ….? (vul plaatsnaam van onbeduidend gat waar de gemiddelde kiwi (zo noem je Nieuw Zeelanders) nog niet 5 minuten willen verblijven maar in).

De Catlins (25-01 t/m 31-01, 4 fietsdagen)

De Catlins zijn vaak beschreven als een vergeten stuk kust van Nieuw Zeeland, een uithoek, een plek waar het altijd waait en slecht weer is. En tot voor kort was de belangrijkste verbinding in deze streek nog niet eens geasfalteerd. Gelukkig is dat nu wel, en hoeven we slechts delen van de route over gravelwegen te fietsen. Het gebied wordt gekenmerkt door relatief lage maar steile heuvels, en ik ben bang dat we hier wel eens meer (moeilijke) klimmeters gaan maken dan in de alpen. We overnachten onder andere in Curio Bay, direct naast een langerekt strand waar pinguins aan land komen, zeeleeuwen rusten en dolfijnen voor de kust zwemmen. Ook is hier bij laagwater een fossiel stenen bos te zien. Nu maar hopen dat de zon ook mee wil werken.

De kustweg naar Dunedin (01-02 t/m 07-02, 4 fietsdagen)

Van de Catlins moeten we noordwaarts om in Dunedin te komen. Wegen zijn hier schaars, en het wordt een sport om de nationale snelweg SH1 te vermijden. SH1 is in deze regio trouwens vergelijkbaar met een provinciale weg in Nederland, maar dan minder druk. Het laatste deel van de fietstocht rijden we over een kustweg met uitzicht op zee, strand en lage heuvels. En heel rustig rijden we dan na ongeveer 1100 kilometer Dunedin binnen.

En of we de fietsen opgelucht of met gevoel van weemoed inleveren lezen jullie vlak na 8 februari.

Regelen

Het komt nu allemaal dichterbij. Nog minder dan een maand voordat we vertrekken. Het meeste is nu wel geregeld, en dat is meer dan je in eerste instantie zou denken en zou willen. Vooral het feit dat we op een van de drukste momenten in het jaar aankomen (begin van de NZ'se zomervakantie en vlak voor kerstmis), en ook nog eens populaire plaatsen aandoen, betekent dat we het een en ander hebben moeten reserveren. Gelukkig kregen we van bijna alle campings (en 1 hotel) waar we de eerste 2,5 week verblijven binnen een dag antwoord. Het betekent wel dat we deze eerste periode een vast schema hebben.

Natuurlijk hebben we ook de fietsen geregeld. We huren 2 fietsen en 2 fietskarren die we in Christchurch ophalen, en na afloop in Dunedin kunnen inleveren. Overigens moesten de fietsen wel aangepast worden, want tourfietsen zoals in NL kennen ze niet. Dus voor Erica geen racestuur, een extra stevig achterwiel, voor ons beide spatborden (voor de kinderen in de karren heel handig, anders komen ze bij een nat wegdek verzopen aan), gewone trappers (geen race-klik-dingen) en comfortabele zadels. Kortom, de mechanicien van de fietszaak zal een leuke middag hebben om onze fietsen rijklaar te maken. Gelukkig denken ze heel goed met ons mee, en is overal een oplossing voor gevonden.

Als laatste hebben we ook thuis van alles geregeld. Van het stopzetten van kinderopvang (toeslag) en het maken van afspraken met de school waar Jelmer gaat beginnen als we terugkomen tot het bedenken van alle financiele consequenties. Welke rekeningen zouden we bijvoorbeeld binnen kunnen krijgen (en incassobureaus omdat we niet betalen), kunnen we betalingen automatisch laten verlopen of zijn er alternatieven? De ouderschapsverlof regeling op ons werk hebben we begin dit jaar al aangekaard, zodat er voldoende tijd was om hieromtrent dingen te regelen. We moesten natuurlijk ook nieuwe kleren, schoenen, reistassen, slaaptentje en allerlei andere uitrusting kopen om zo licht, compact en comfortabel mogelijk te kunnen reizen.

En nu is het eigenlijk alleen nog wachten (afgezien van hard werken om dingen zo goed mogelijk achter te laten, trainen voor het fietsen, allerlei verjaardagen, Sinterklaas etc. etc.). Nog 3 weken werken, een concertweekend van Erica, 3 dagen voor de laatste dingetjes, en dan mogen we.

De kaart

(Richard kan niet zonder...)

Hiernaast een kaart van Nieuw Zeeland, de route die we in 2001-2002 gewandeld hebben (blauw), en de route die we nu van plan zijn te fietsen (groen). Je ziet dat er geen overlap is, en we andere gebieden aandoen dan 8 jaar geleden, en dat maakt het voor ons ook zo leuk.

Voor iedereen die denkt dat het hiermee gedaan is: De beroemdste wandeling van het land (de milford track) zullen we ook dit keer niet doen...

Oh ja, de groene route is "het idee zoals we dat nu hebben". Hopelijk zal de praktijk uitwijzen dat er hier en daar aanpassingen nodig zijn. Dit alles onder het motto "plan zo goed mogelijk, en neem de reis daarna zoals die komt".

Na de finsh in Dunedin zullen we per bus, trein en boot via Christchurch, Picton, Wellington, Palmerston North en waarschijnlijk Rotorua en de Coromandel naar Auckland trekken. Vanuit Auckland vliegen we naar Fiji.

Welkom...

...op dit blog. Voordat we gaan fietsen (gereden worden), kamperen (de tent afbreken), wandelen (gedragen worden) en lekkere cheesecake en cookie time cookies gaan eten (Om een of andere reden denk ik dat hier voor Jelmer en Bauke geen alternatieven hoeven worden ingevuld), eerst even wat praktische zaken:

Op donderdag 17 december vliegen wij met Singapore Airlines via Singapore naar Christchurch, Nieuw Zeeland. We arriveren daar op zaterdag 19 december in de ochtend (plaatselijke tijd, trek er 12 uur af voor de nederlandse tijd).

Vluchtgegevens:
SQ0323: 17-dec-09, 10:40, vertrek Amsterdam - 18-dec-09, 06:40, aankomst Singapore
SQ0297: 18-dec-09, 19:45, vertrek Singapore - 19-dec-09, 10:30, aankomst Christchurch

We gaan eerst een paar dagen acclimatiseren in Christchurch. Rond kerstmis vertrekken we op de fiets (met ieder een fietskar) voor een tocht naar Dunedin. Voor de route, zie de aparte ingang.

Na zeven weken leveren we de fietsen in en gaan per bus, trein en boot, en terwijl we wat mooie plekken bezoeken, naar Auckland. Hiervoor hebben we drie weken de tijd.

Op 27 februari stappen we in het vliegtuig dat ons in 3 uur tijd naar de palmbomen van Fiji brengt (Air New Zealand). Daar blijven we 6 nachten. 4 hiervan brengen we door op het piepkleine, door wit strand en koraalriffen omgeven eiland Navini.

Vluchtgegevens:
NZ0056: 27-feb-10, 11:00, vertrek Auckland - 27-feb-10, 13:00, aankomst Nadi (Fiji)

Op 5 maart gaan we op weg naar huis. Eerst van Fiji naar Seoul (Zuid-Korea), en na 2 nachten rond het vliegveld naar Amsterdam. Deze vluchten zijn met KoreanAir.

Vluchtgegevens:
KE138: 05-maa-10, 09:55, vertrek Nadi (Fiji) - 05-maa-10, 17:40, aankomst Seoul
KE925: 07-maa-10, 08:10, vertrek Seoul - 07-maa-10, 11:55, aankomst Amsterdam