Auckland

Vanochtend zijn we in Taupo in de bus gestapt voor onze laatste tocht in Nieuw Zeeland. We zitten nu in een voorstad van Auckland, en overmorgen (zaterdag 27 feb) gaat ons vliegtuig naar Fiji. Omdat we denken dat we in Fiji geen internet zullen hebben, zal dit het laatste bericht zijn dat jullie vanaf de andere kant van de wereld ontvangen. Maar wie weet, dus hou het wel in de gaten.

En we sluiten zeker nog af als we weer in Nederland zijn met wat verhalen en foto's uit Fiji.

Taupo

Na Ohakune zijn we om lake Taupo (het grootste meer van Nieuw Zeeland, en zoveel duizend jaar geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting die in de hele wereld zijn sporen heeft nagelaten (onder ondere klimaatverandering) heen getrokken en in het gelijknamige plaatsje neergestreken. Jelmer en Bauke vinden het zwembad fantastisch, en wij klagen ook niet met een watertemperatuur van 32 graden en een deel dat tot 38 graden (geothermisch) wordt opgestookt. Kunnen we alvast wennen aan de temperaturen in Fiji zullen we maar zeggen. Dit geldt overigens ook voor de luchttemperatuur, die is zo rond de 25 graden. Waren Jelmer en Bauke voor de vakantie nog niet echt waterratten (mede dankzij ouders die beide geen zwemmers zijn), nu gaat het al best goed. Met zwembandjes om de armen trappelt Jelmer zelfstandig het hele zwembad door, en de laatste dagen probeert Bauke hem na te doen. Ook Richard is aan het oefenen, en wel met de snorkel, want dat is waarschijnlijk de enige fysieke inspanning die wij ons in Fiji gaan getroosten (OK, naast het elke ochtend de 10 meter afleggen van ons bed naar het strand).

Vanuit Taupo maakten we twee dagtochten naar thermische gebieden (plekken waar vulkanische activiteit bovengronds komt). De eerste is Orakei Karako, en de ander heet Wai-O-Tapu. Het is een kleurenfestijn van groot formaat, dus laat de foto's maar voor zichzelf spreken: 

Orakei Karako

idem

idem, Aladin's cave (er is ook nog een Maori naam, maar, en als antropoloog schaam ik me, die ben ik vergeten)

kokende modderpoel, Wai-O-Tapu

Champagne pool, ook in Wai-O-Tapu

Wai-O-Tapu, iets groens

En na gedane arbeid (op de rug van je vader/moeder hangen is ook zwaar werk) is het goed patatten eten:

Tongariro

Acht jaar geleden hebben we in de mist een deel (en dan ook nog het minst interessante deel) van de Tongariro crossing gelopen. Het moest een hele mooie wandeling zijn, maar daar hebben we dus niets van gezien.

We hebben deze keer even moeten wachten in Ohakune, maar het weer werd beter en het busje ging rijden. Op een wat bewolkte en toch nog mistige vrijdag heeft Erica de tocht volbracht, en op een stralende zaterdag deed Richard hetzelfde. Als extraatje hebben we beide de vulkaan Ngaruhu (ruime 2250 meter beklommen).

Erica op de top van Ngaruhu

Die kegel rechts is dus bovengenoemde vulkaan, De linker bergen zijn de iets minder herkenbare toppen van de Tongariro vulkaan.

Uitzicht vanaf de rand van de 'red crater'

Iets onder het midden een lava veld, en iets boven het midden 'blue lake' (ja, erg origineel in benamingen zijn ze inderdaad niet geweest).

Eerst nog even wat foto's

Het heeft even geduurd, maar we hebben weer (betaalbaar) internet en, belangrijker, de mogelijkheid om foto's te uploaden. Bij deze dus nog wat foto's van Abel Tasman Nationaal Park, en Palmerston North.

droog gevallen lagune met op de achtergrond de duinen/het strand met daarachter de zee

Dit soort uitzichten heb je vanaf het kustpad

...en dit soort van de zogenaamde 'inland track'

vlak bij Cleopatra's pool

Regen

We hebben er twee maanden onderuit kunnen komen, we hebben buien in de verte gezien, of geglimlacht als de regen viel terwijl wij net binnen zaten, maar nu op het Noorder Eiland is het weer voor het eerst een beetje spelbreker. Zodra we vorige week voet aan wal zetten in Wellington, is het niet echt mooi zonnig weer geweest. Het heeft ons verhinderd een wandeltocht te doen die we acht jaar geleden vanwege dezelfde reden ook al niet konden doen.

Maar omdat we bij Alistair en Tracy in Palmerston waren, en van hun gastvrijheid genoten, hebben we er niet veel onder geleden. We hebben er heerlijk uitgerust, heerlijk gegeten, Erica is naar een klassiek concert geweest, en de kinderen naar een indoor speeltuin. Dingen die je normaal gesproken niet zo snel doet op vakantie.

In Ohakune zitten we nu al 2 dagen te hopen op mooier weer. Het geeft kans om het blog even bij te werken (alhoewel hier jammergenoeg geen mogelijkheid is foto's te uploaden). Gisteren hebben we tussen de, overigens warme, buien door een korte wandeling gemaakt, en 's middags hebben Erica en daarna Richard per fiets een bergweg beklommen (600 meter stijging) die naar een mooi uitzichtspunt over de vulkaan Ruapehu leidt. Ruapehu ligt in Tongariro National Park en is met ruim 2700 meter de hoogste berg van het Noorder Eiland en een aktieve vulkaan. We gaan straks de stad in om te kijken of Erica morgen en Richard op zaterdag een tocht door het park kunnen maken. De vooruitzichten zijn goed, er moet alleen een busje rijden dat ons naar de start brengt. En of dat busje rijdt is afhankelijk van het weer.


  

Ohakune

Het is even stil geweest vanaf deze kant van de oceaan, en de tijd die we nu hebben is beperkt (6 minuten), maar toch even een teken van leven.

Vanuit Kaikoura zijn we per bus naar Motueka gegaan, om even te relaxen, en om het Abel Tasman National park te bezoeken. We hebben er met z'n vieren gelopen, en we er allebei ook een dag alleen kunnen banjeren. Het Abel Tasman park is een kustpark met azuurblauwe kusten, goudgele stranden en dolfijnen die met je meezwemmen als je in de boot naar je bestemming wordt gebracht.

Vandaar zijn we naar Picton en het Noorder Eiland gegaan. We hebben 4 dagen bij vrienden in Palmerston North doorgebracht, en zijn nu in Ohakune. Hier willen we de bergen in, maar voorlopig is het weer niet echt goed (ook niet echt slecht, maar toch).

Jullie horen (en zien) van ons

Albatrossen en walvissen

Terug in Dunedin boeken we een excursie naar de enige plek ter wereld waar albatrossen op het vaste land (en dus niet op een klein eilandje) broeden. Een albatros foto hebben we maar bij die van de Catlins gezet. Het komt natuurlijk niet over op de foto, maar die beesten zijn echt groot, en zeker hun spanweidte is enorm, tot zo'n 3 meter (als je dat zoals wij ziet terwijl even verderop een meeuw vliegt, krijg je er een beter idee bij)

Het grappigste feit vonden we dat als de jongen na 1 jaar wegvliegen, ze 5 jaar lang niet aan land komen (ze rusten op het water), en als ze dan voor het eerst moeten landen op vaste grond, ze meteen door hun poten zakken, en de eerste drie dagen nodig hebben om te leren staan en lopen. We zagen er een die het nog niet helemaal onder de knie had, en dat was een leuk gezicht.

Na de albatrossen zijn we de volgende dag eerst met een treintje en daarna met een bus noordwaarts gegaan tot Timaru. Gisteren zijn we vanuit Timaru verder gebusd naar Kaikoura. En daar zijn we nu. Richard heeft vanmiddag een walvissentrip gedaan en maar liefst zes bultruggen gespot. Een mooie ervaring.

 

 

Catlins, het verhaal

Nu we niet meer fietsen is het lastiger het blog bij te houden. Tijdens het fietsen hadden we meer regelmaat, maar nu we van bussen afhankelijk zijn en allerlei toeristische tours doen, zijn we vaak 's avonds 'laat' (voor de kinderen) pas weer bij de tent. En pas als ze slapen is er tijd voor de minder noodzakelijke dingen...

Op onze tour door de Catlins hebben we trouwens gemerkt dat we sowieso onze fietsen hier niet in de bus hadden kunnen doen. Ze werken met kleine 15-persoons wagens, en daar had ons fiets-arsenaal natuurlijk niet ingepast. We hebben dus de goede keuze gemaakt in Dunedin.

In de Catlins regent het 2 van elke 3 dagen, het kan er guur en onaangenaam zijn. Maar wij hebben geluk en de 3 dagen die we er doorbrengen is er 1 buitje gevallen. Voor de rest was het warm, zonnig en hebben Jelmer en Bauke heerlijk op het strand en in de zee kunnen spelen. Met als attractie dat zeeleeuwen en een blue-eyed pinguin 30 meter verder ook van de zelfde faciliteiten gebruik maakten. 's Avonds konden we aan de andere kant van het kleine schiereilandje de yellow-eyed pinguins aan land zien komen. Dat deden ze trouwens door over een versteend bos te lopen (je kunt de boomstammen nog duidelijk herkennen). Knallende golven die tegen de kust kapot slaan, en mooie zonsondergangen maakten het geheel perfect.

Na het verblijf aan het strand hebben we in 1 dag de rest van de Catlins bekeken. Een vuurtoren, een bos-/strandwandeling, een mooie waterval en nog meer zeeleeuwen. Oh ja, en nog een half uurtje een 'blue grass' festival bijgewoond in wat ze zelf ' the middle of nowhere' noemden.

de Catlins

Voor de verandering eerst even wat foto's:

 

(zeeleeuwen) 

  

(blue-eyed pinguin)

  

(yellow-eyed pinguin)

  

(albatros) 

Foto's toegevoegd

In de berichten over Flordland en de OPtago Rail Trail hebben we enkele foto's toegevoegd.