Bedankt

Na 2,5 maand zijn we weer thuis. We gingen weg met de eerste sneeuw van de winter, en toen we vanochtend na de eerste 'nacht' thuis om 5 uur klaarwakker aan het ontbijt zaten sneeuwde het weer.

We willen iedereen bedanken die de moeite heeft genomen onze verhalen te lezen en onze foto's te bekijken. We hopen dat jullie zo iets meegekregen hebben van de fantastische tijd die we met z'n vieren hebben doorgebracht.

Het was een mooie tijd, en we hebben de kinderen een stukje ouder zien worden. Bauke was de eerste dagen wat onwennig (niet gek met 12 uur tijdverschil en een plotselinge verandering van levensstijl), maar al snel wist hij niet beter dan dat het leven bestaat uit reizen, tent opzetten en afbreken en spelen. Jelmer was in het begin heel enthousiast, maar de laatste weken kreeg hij toch wel heimwee. Hij is nu in ieder geval superblij weer thuis te zijn.

We hebben er van genoten. We hopen jullie (met het lezen) ook.

Groetjes,
Erica, Richard, Jelmer en Bauke

   

Wat laatste foto's: Seoul, Zuid Korea

Op zo'n 11 uur vliegen van het paradijselijke Fiji ligt het (in dit jaargetijde) iets minder warme Seoul, Zuid Korea. Met temperaturen rond het vriespunt was het even wennen, alhoewel we wel vinden dat het makkelijker wennen aan de kou is, dan aan de (vochtige) warmte. Tijdens het bliksembezoek hebben we de cultuur getypeerd als een mengeling tussen Japan (modern, high tech, beleefd) en China (gehaast, toch niet altijd zo beleefd). We hebben het belangrijkste/grootste paleis bezocht, en een zen boedistisch tempeltje dat tegen een heuvel is aangebouwd. De foto's zijn allemaal van het paleis:

De toegangspoort. Gelukkig hebben ze hier ook een 'traditionele' wisseling van de wacht, zodat de in kostuum geklede mensen op de voorgrond geen 'gewone' koreanen zijn, maar figuranten tijdens de wisselingceremonie 

Detail van dakversieringen

paviljoen

Wat laatste foto's: Fiji

Nog enkele foto's uit het paradijselijke Fiji:

Het eiland Navini, ongeveer een half uurtje varen vanaf het hoofd eiland. In 10 minuten wandel je eromheen. Vanuit je 'bure' (huisje) stap je zo het strand op, de zee in, en ben je tussen de vissen en het koraal.

 

Onze 'bure', gefotografeerd door Jelmer

En in een kano ben je ook zo om het eiland heen

2 kleine 'little nemo' visjes bij laag water van bovenaf gefotografeerd

Erica en Jelmer met 'spyboards'; halve surfboards met een stukje glas voor wie niet wil snorkelen maar wel naar de visjes en het koraal wil kijken. Jelmer kan er goed mee overweg.

en...kokosnoten

Fiji

Vanuit Nadi, Fiji, is het toch ook mogelijk om onze berichten te wereld in sturen. Alleen tekst, dat wel, maar toch. We zijn net terug van 5 dagen op een piepklein eilandje een half uurtje per boot voor de kust van het hoofdeiland. Alles uit de folders was daar: wit strand rondom, heerlijk warm zeewater met prachtig koraal en allerlei 'little nemo'  visjes, vriendelijk personeel en heerlijk eten. Tijdens ons verblijf waren we 1 dag als enige gasten, en de andere dagen was er 1 ander koppel. Je roept iemand van de staf om een kokosnoot te plukken, en het volgende moment drink je het sap. Ze gaan met je mee naar goede snorkelplekjes, en verzorgen het watersportarsenaal (kleine catamaran, waterfiets, kayaks, spyboard etc.). Als er getrommeld wordt is er eten, en verder hoef je niet veel te doen. Jelmer wordt steeds vrijer in het water en ging zelfs met Erica met per spyboard (een half surfboard met een stukje glasbodem waardoor je de onderwaterwereld kunt zien) de zee op. Bauke vond vooral het strand leuk, maar durft ook al op de golven te drijven.

Vandaag zijn we dus weer naar het vaste land gegaan voor twee nachten in een hotel met zwembad (vinden Bauke en Jelmer ook niet erg). Morgen gaan we kijken of we nog iets van de omgeving kunnen zien, en overmorgen vliegen we het eerste deel van onze terugreis naar Seoul, Zuid Korea.

Auckland

Vanochtend zijn we in Taupo in de bus gestapt voor onze laatste tocht in Nieuw Zeeland. We zitten nu in een voorstad van Auckland, en overmorgen (zaterdag 27 feb) gaat ons vliegtuig naar Fiji. Omdat we denken dat we in Fiji geen internet zullen hebben, zal dit het laatste bericht zijn dat jullie vanaf de andere kant van de wereld ontvangen. Maar wie weet, dus hou het wel in de gaten.

En we sluiten zeker nog af als we weer in Nederland zijn met wat verhalen en foto's uit Fiji.

Taupo

Na Ohakune zijn we om lake Taupo (het grootste meer van Nieuw Zeeland, en zoveel duizend jaar geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting die in de hele wereld zijn sporen heeft nagelaten (onder ondere klimaatverandering) heen getrokken en in het gelijknamige plaatsje neergestreken. Jelmer en Bauke vinden het zwembad fantastisch, en wij klagen ook niet met een watertemperatuur van 32 graden en een deel dat tot 38 graden (geothermisch) wordt opgestookt. Kunnen we alvast wennen aan de temperaturen in Fiji zullen we maar zeggen. Dit geldt overigens ook voor de luchttemperatuur, die is zo rond de 25 graden. Waren Jelmer en Bauke voor de vakantie nog niet echt waterratten (mede dankzij ouders die beide geen zwemmers zijn), nu gaat het al best goed. Met zwembandjes om de armen trappelt Jelmer zelfstandig het hele zwembad door, en de laatste dagen probeert Bauke hem na te doen. Ook Richard is aan het oefenen, en wel met de snorkel, want dat is waarschijnlijk de enige fysieke inspanning die wij ons in Fiji gaan getroosten (OK, naast het elke ochtend de 10 meter afleggen van ons bed naar het strand).

Vanuit Taupo maakten we twee dagtochten naar thermische gebieden (plekken waar vulkanische activiteit bovengronds komt). De eerste is Orakei Karako, en de ander heet Wai-O-Tapu. Het is een kleurenfestijn van groot formaat, dus laat de foto's maar voor zichzelf spreken: 

Orakei Karako

idem

idem, Aladin's cave (er is ook nog een Maori naam, maar, en als antropoloog schaam ik me, die ben ik vergeten)

kokende modderpoel, Wai-O-Tapu

Champagne pool, ook in Wai-O-Tapu

Wai-O-Tapu, iets groens

En na gedane arbeid (op de rug van je vader/moeder hangen is ook zwaar werk) is het goed patatten eten:

Tongariro

Acht jaar geleden hebben we in de mist een deel (en dan ook nog het minst interessante deel) van de Tongariro crossing gelopen. Het moest een hele mooie wandeling zijn, maar daar hebben we dus niets van gezien.

We hebben deze keer even moeten wachten in Ohakune, maar het weer werd beter en het busje ging rijden. Op een wat bewolkte en toch nog mistige vrijdag heeft Erica de tocht volbracht, en op een stralende zaterdag deed Richard hetzelfde. Als extraatje hebben we beide de vulkaan Ngaruhu (ruime 2250 meter beklommen).

Erica op de top van Ngaruhu

Die kegel rechts is dus bovengenoemde vulkaan, De linker bergen zijn de iets minder herkenbare toppen van de Tongariro vulkaan.

Uitzicht vanaf de rand van de 'red crater'

Iets onder het midden een lava veld, en iets boven het midden 'blue lake' (ja, erg origineel in benamingen zijn ze inderdaad niet geweest).