Na Ohakune zijn we om lake Taupo (het grootste meer van Nieuw Zeeland, en zoveel duizend jaar geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting die in de hele wereld zijn sporen heeft nagelaten (onder ondere klimaatverandering) heen getrokken en in het gelijknamige plaatsje neergestreken. Jelmer en Bauke vinden het zwembad fantastisch, en wij klagen ook niet met een watertemperatuur van 32 graden en een deel dat tot 38 graden (geothermisch) wordt opgestookt. Kunnen we alvast wennen aan de temperaturen in Fiji zullen we maar zeggen. Dit geldt overigens ook voor de luchttemperatuur, die is zo rond de 25 graden. Waren Jelmer en Bauke voor de vakantie nog niet echt waterratten (mede dankzij ouders die beide geen zwemmers zijn), nu gaat het al best goed. Met zwembandjes om de armen trappelt Jelmer zelfstandig het hele zwembad door, en de laatste dagen probeert Bauke hem na te doen. Ook Richard is aan het oefenen, en wel met de snorkel, want dat is waarschijnlijk de enige fysieke inspanning die wij ons in Fiji gaan getroosten (OK, naast het elke ochtend de 10 meter afleggen van ons bed naar het strand).
Vanuit Taupo maakten we twee dagtochten naar thermische gebieden (plekken waar vulkanische activiteit bovengronds komt). De eerste is Orakei Karako, en de ander heet Wai-O-Tapu. Het is een kleurenfestijn van groot formaat, dus laat de foto's maar voor zichzelf spreken:
Orakei Karako
idem
idem, Aladin's cave (er is ook nog een Maori naam, maar, en als antropoloog schaam ik me, die ben ik vergeten)
kokende modderpoel, Wai-O-Tapu
Champagne pool, ook in Wai-O-Tapu
Wai-O-Tapu, iets groens
En na gedane arbeid (op de rug van je vader/moeder hangen is ook zwaar werk) is het goed patatten eten:
