De wind is gedraaid. Het regent. We zitten binnen in de televisiekamer en zien hoe de takken van de bomen heen en weer gezwiept worden. Het is maar 32 kilometer vandaag, maar het zou onze eerste dag met regen worden (Richards reden om te blijven zitten) of de zoveelste met harde tegenwind (Erica's reden om te blijven zitten). Om kwart over tien wagen we het er toch maar op. Het is al een kwartier aardig droog en ook de wind lijkt af te zwakken.
Dat van de regen is waar, maar het waait nog steeds hard. Het eerste uur op de drukke weg langs het smalle stuwmeer halen we niet meer dan 10 kilometer. Het stuwmeer wordt omringt door kale rotsen en de wind heeft hier vrij spel. En dan hebben we ook weer eens een lekke band bij een van de fietskarren. Nummer 5 of 6 alweer. Gelukkig gaat het tweede uur van de tocht de wind liggen en boeken we wat meer vooruitgang. Lunch is bij de dam van het stuwmeer. Een dam die heel Christchurch en Dunedin (de 2 grootste steden van het zuidelijk eiland) van stroom kan voorzien.
Vanaf de dam is het niet ver meer naar Alexandra, en mogen we de eerste zeven kilometer van de Otago Rail Trail rijden. Maar daar over meer in het volgende bericht.