De eerste dag in Te Anau regelen we de Doubtful Sound tour, en zien we wat vogels in het wildlife centre. Vooral de niet vliegende Takahe is bijzonder. Het is een forse kip, maar dan donkerblauw en zwart, en men dacht dat deze was uitgestorven. Totdat iemand halverwege de vorige eeuw een exemplaar in Fjordland tegenkwam. Sindsdien wordt geprobeerd de populatie weer wat groter te maken, maar meer dan een paar honderd zijn het er nog altijd niet. Weg kunnen vliegen als er een roofdier aankomt heeft zo z'n voordeel.
De Doubtful Sound is een enorm fjord van meer dan 100 km lang. Je komt er door een tocht over Lake Manapouri en een bustocht over Wilmot Pass (die bussen kunnen overigens alleen per boot daar gebracht worden, de weg over de pass sluit nergens op aan). Voordeel van deze moeilijk te bereiken Sound is dat er minder toeristen kunnen komen. Voor iedereen die de Noorse fjorden kent: hier is het mee te vergelijken, alleen is er in het hele fjord (behalve dan bij de aanlegsteiger) geen teken van beschaving te vinden, en zijn de steile bergen die uit de zee rijzen tot op 900 meter bedekt met (gematigd) regenwoud. De bergen die we zien zijn zo'n 1000 tot 1500 meter hoog.
Er valt hier per jaar 7 tot 9 meter regen, maar vandaag is een schittende dag. Bijna geen wolken, alleen wat wind. Als we buitengaats komen belemmerd de wind ons ook om naar een zeeleeuwenkolonie te gaan. De golven doen de catamaran flink schommelen, en Erica, Jelmer en Bauke vinden dat niet zo fijn. Ter compensatie gaan we wat zij-armen van het fjord in, die ook bijzonder mooi zijn.
De derde dag in Te Anau gaan we in tweetallen op pad. Erica gaat met de watertaxi naar hjet begin van de keplertrack en loopt met Bauke op de rug van 200 tot de hut op ongeveer 1100 meter. Hier hebben we 8 jaar geleden ook gelopen. Het weer is nog steeds goed en ze heeft prachtige uitzichten over fjordland en omringende berggebieden. Richard gaat met Jelmer naar de Glowworm caves. Ook dit hebben we acht jaar geleden gedaan, en Richard vond het zo mooi en apart dat hij dit nogmaals wilde zien. Met een boot gaan ze naar de ingang van de grot. Het pad in de grot volgt een onderaardse rivier waarin oorverdovende watervallen voor prachtig spektakel zorgen. Op een bepaald punt gaan we in een bootje en worden we langzaam verder geleid. Hier is het expres donker gehouden en zien we de glowworms: Beestjes die licht maken om voedsel aan te trekken (hoe meer honger, hoe feller het lichtje). Het geheel lijkt op een sterrenhemel, maar dan heel dichtbij. Heel sprookjesachtig en wonderlijk.
Vandaag zijn we met de bus naar Invercargill gereisd. Op onze wandeltocht was dit de op een na laatste halteplaats. Vanuit onze kamer in het hostel kunnen we de heuvel van Bluff zien liggen, het echte eind van onze tocht. Jammergenoeg gaan er 's middags geen bussen naar toe, anders hadden we misschien uit nostalgie even gaan kijken.
Vanochtend ging het trouwens wel even mis. We zouden om 7 uur opgepikt worden (weer een reden om onze fietsen te missen), maar er kwam niets. Ja, twee busjes, maar die reden vrolijk door (vriendelijk terugzwaaiend naar Erica, die hun aandacht probeerde te trekken). Na een telefoontje werden we gelukkig omgeboekt naar een andere maatschappij die om 8 uur zou vertrekken en iets vertraging had. En daarom zijn we toch nog hier. Vanmiddag hebben we Henry bezocht. Een meer dan 120 jaar oude Tuatara. Tuatara komen uit het tijdperk van de dinosaurussen maar zijn vergeten uit te sterven. 8 jaar geleden leefde Henry nog, en het was goed te zien dat er nog steeds beweging in de oude rakker zat.
Verder hebben we het volgende geregeld: morgen gaan we de Catlins in. We verblijven 3 nachten in Curio Bay aan het strand, en gaan dan weer terug naar Dunedin. Vanuit Dunedin gaan we per trein, bus, bus en bus naar Kaikoura. Daar zijn we dan volgende week woensdag.
